Muszę stwierdzić, że coraz więcej młodych ludzi z kręgu byłych ziemian wraca na wieś i kupuje ziemię. Nie ma u nas rozgraniczeń, że każdy coś robi dla siebie - mamy wspólną kasę, wspólnie gospodarujemy i pomagamy sobie. Grał świetnie na fortepianie i potrafił stworzyć cudowny nastrój. Duszą całego domu był mój mąż, który mieszkał tu od trzeciego roku życia. Jesteśmy wszyscy do tego domu bardzo przywiązani i chcemy doprowadzić go do dawnej świetności. Niedawno nasza najmłodsza córka wróciła z Francji i też pomaga nam: najstarsza natomiast wyszła za mąż za Korsykanina i stale mieszka na Korsyce. W międzyczasie mój najstarszy syn, Antoni, skończył rolnictwo i zaczęliśmy wspólnie gospodarować. W 1982 roku mieliśmy odremontować resztę, ale mój mąż był chory. Remontujemy wszystko pod nadzorem konserwatora zabytków, zachowując wszystkie zabytkowe elementy. Za uzyskane z pieczarek pieniądze w 1973 roku zrobiliśmy remont połowy domu, którego część jest z połowy XVII wieku. Jeśli chodzi o dom, to był bardzo zaniedbany, szczególnie w okresie kiedy byliśmy z niego uywłaszczeni i nic się tutaj nie robiło. Studenci odbywają w pieczarkarni praktyki i piszą w oparciu o nie prace magisterskie. Dziś prowadzimy największą prywatną pieczarkarnię, współpracujemy z Akademią Rolniczą w Krakowie. Jednak rozpoczęta już w latach 50-ych prymitywna uprawa pieczarek zwyciężyła. Zaczęliśmy próbować jakichś zyskownych hodowli: norki, szynszyle - aby wszystko utrzymać. W tym czasie czwórka dzieci i duży dom wymagały nakładów finansowych. aby w końcu przyznać nam niepełne 5 hektarów - tak jak przewidywała reforma rolna. W 1968 roku władze krakowskie i Ministerstwo Rolnictwa doszły do wniosku. Przeżyliśmy z mężem bardzo trudne lata, ale jakoś przetrwaliśmy. Po II wojnie światowej rozpoczęliśmy gospodarstwo od nowa jednak w początkach lat 50-ych zostaliśmy wywłaszczeni przez państwo, gdyż władze doszły do wniosku, że już dawno, podczas reformy rolnej, powinni nam zabrać ziemię. –W czasie okupacji przyjechałam tutaj z mężem, było 16 hektarów ziemi.

'Przed I wojną światową umarł właściciel Olszy, Antoni Potocki i jego żona zostawiła cały majątek memu zięciowi też Antoniemu Potockiemu - mówi Krystyna Potocka.

Deborah turbeville comme des garcons